Grabatudantza grabatu eta dantzaren oinarrizko osagaiekin jolasten duen disziplinarteko proiektua da.

Grabatuan oinarriztuz –presioa eginez trokel baten aztarna jasotzeko nahiaz– eta dantzaren –mugimendu eta espresiozko adierazpen artistikoa– konbianazioaz Grabatudantzaren ideia nagusia lortzen dugu.

Grabatudantzak arlo baten iragankortasuna eta bestearen egonkortasun nahia uztartzen ditu. Horretarako bi arloak (lenguaiak) espazio/denborazko bidegurutze berean batuko ditu, ondoren une horien lekuko bilakatzeko.

Bi arte, printzipioz elkarren artean arrotz eta ezberdin, lotzeko gune sinbolikoa den aztarnak, ematen digu zeregin berezi horretarako aukera.

Tintatze eta estanpatzea dantzari gehituz, dantzariak egiten duen aztarna eta grabatzaileak jasotzen duena, bi lenguaien baturaz lorturiko aztarna hori eta bere ikerketak, hurrengo saiakera eta planteamenduetarako nahiko aitzakia ematen digu.

Aztarnak jorratu gabeko ideia lantzeko bide ematen digu:

– Soinaren luzapena den aztarnak gorputzezko grabatuaren ikuspegia zabaltzen digu, non grabatuaren funtsa egilearekin nahasten den.

– Bere jatorri edo trokelera igortzen gaitu eta gorputzak ala gogoak zehaztu/mugatu/forma ematen ote dion zalantza sortzen du.

Paisaia Horizontalak aurrekari gisara izanik, grabatu tailerra kalera ateratzen dugun beste proposamen bat da Grabatudantza, ikuslearekin berriro elkartzea erraztuz.

Dantzari ezberdinez sortu eta antzezturiko sekuentzia koreografikoz osaturiko ibilbide/dantzak errenkadatan estanpatzean datza. Era hontan tailerra ekintza bat suertatuko den eskenatokia bihurtuko da, anitz oso bat estanpatuko den espazioan.

Ez-ohizko grafika proiektua da, tailer bateko eguneroko metodologia (entintatze eta estanpatzea) espazio publikora eramaten bait du, anitza kontzeptua mogimenduen sekuentzia bakoitzaren errepikapen zehatzaren bidez mantenduz.

"Berritasuna" dantzariaren gorputza entintatzean datza. Tinta eman, dantza egin eta funkyaren, klasikoaren 1/30a lortzen dugu. Berriro tinta eman, sekuentzia bera dantza egin eta 2/30a eta horrela zehazturiko anitza osatu arte eta dantza atala bukatu arte, hizkuntza bakoitzaren 30/30a lortu arte.

"Apartekoa" lengoaia ezberdinak, espazio berean martxan ikustea, ritmo berdinarekin, aurreruntz guztiak batera, anitza osatuz eta estampatuz.

Sormenaren ohizko prozesu eta koreografia zehatz baten aurrean egoteaz gain, bere intimotasunera, prozesu horrek grabatuaren kontzeptuekin batzera jotzen dugu. Agerian geratzen da gainera halako ikuskizuna emateko gai den zirrara estetikoa, ikuslego aditu zein orokorrarentzat. Emaitza gisara, galkorra den zerbait estanpaturik daukaten eta antzezleku errenkarak izan diren paper mordo bat geratuko da.

Ekintza garatzen zihoan einean aldatuz zihoan antzezleku baten aztarnak dira, non antzezpen ezberdinen uztartzea ikusten dugun, lenguaia ezberdinak (grafikoa, musikala, gorputzarena) espazio/denbora gune/une berean baturik.